De lucht is soms zo betoverend mooi, vooral als die zo mooi blauw is met van die witte schapenwolken. Je ziet er vaak allerlei vormen in die dan het volgende moment weer zijn verdwenen. Is het misschien daarom dat als wij uit Frankrijk komen, veel genoten hebben van mooie luchten, dat wij nog even na willen genieten bij De Lucht langs de A2?

Ach wat doet het ertoe, we hadden lekker luchtig gegeten bij De Lucht en we hadden nog wel trek in een softijsje. Helaas verkopen ze dat daar niet, maar wel bij de Burger King die in hetzelfde gebouw zit. Dus kochten we daar ons ijsje. Aan de bartafel waren nog twee krukken vrij. Er stond wel een tas, maar ach als die mensen terugkomen dan staan we wel weer op. We zaten nauwelijks of de dame die naast ons zat zei: ‘Oh mijn tas staat daar nog, zal ik hem even weghalen. Er zit niets in hoor, maar ’t is natuurlijk niet zo netjes dat mijn tas daar staat en ik hier zit.’

De toon waarop die vrouw sprak nodigde uit tot een ludiek en een beetje in de maling nemend antwoord: ‘Ach mevrouwtje, hij staat niet in de weg hoor en als er niets in zit valt er ook niets te stelen.’

‘Nee hoor, dat vind ik veel te vervelend voor u, dan zit u maar naar een vreemde tas te kijken.’

‘Oké, dan zal ik hem wel even aangeven.’ Ik pakte de tas om hem aan haar te geven en zei: ‘Nou die is weel heel erg zwaar voor een tas waar niets in zit.’ Ze pakte hem aan en antwoordde: ‘ Ik bedoelde dat er geen geld in zit en dat klopt ook, want al mijn geld is op. We zijn met de bus naar de zwarte markt geweest in Beverwijk en nu ben ik blut.’

‘Oh wat vervelend voor u en waar moet u dan het eten van betalen?’

‘Daar heb ik hem voor’ en ze aaide manlief of vriendlief of vriend-voor-één-dag-lief over zijn bolletje, ‘en het was ook heel erg gezellig op de zwarte markt. Bent u er al eens geweest?’ Ik kreeg niet eens de kans om antwoord te geven, ze ratelde gewoon door. Ze zette haar bak patat met mayo op tafel, deed haar tas open en haalde een mooie armband tevoorschijn: ‘Kijk eens wat ik heb gekocht.’ Ze haalde nog meer spullen tevoorschijn die ze had gekocht en stalde ze uit op de tafel:  een halsketting, een aansteker die naast goud had gelegen, stokjes wierook en nog veel meer. Haar ratel ging maar door en ik hoopte maar dat haar bus snel zou vertrekken. In mijn ooghoeken zag ik een paar mensen aanstalten maken, medebusreizigers? Ook de man die zij over zijn bol had geaaid ging naar de uitgang. Bang dat ik misschien de volgende zou zijn die een aai over zijn bol zou krijgen als ze een lift nodig zou hebben, zei ik tegen haar: ‘Het lijkt erop dat de bus vertrekt.’

‘De bus wacht wel hoor, ze gaan echt niet zonder mij weg.’

Ze ratelde verder over de dingen die ze had gekocht. In geuren en kleuren werd alles verteld. Help, waar zit haar stopknop? Die kwam gelukkig aangewandeld. Vriendlief kwam vertellen dat de bus over één minuut zou vertrekken, met of zonder haar. De toon waarop dat werd gezegd deed vermoeden dat de medebusreizigers het zat waren om iedere keer op haar te wachten. In no time had ze alles in haar tas gepakt en rende weg: ‘Doei, je moet echt eens naar de zwarte markt gaan hoor, het is er heel erg gezellig en … spotgoedkoop!’  

Op tafel stond haar bak patat met mayo, er was nauwelijks van gegeten. Luchtig aaide ik mezelf maar over mijn bol, wat een klucht.